درد دلهای یک دانشجو

امروز یکی از دوستان دانشجو در مورد یکی از نوشته های من نظر خودشان را بصورت خصوصی برایم فرستاده بودند. بنظرم رسید شاید این مطلب برای همه جالب باشد.

سلام استاد ، امیدوارم ایام به کام و خوب باشید !
خیلی دیر آپدیت کردین !!! دیگه ناامید شده بودم و امروز گفتم یه سری به وبلاگتون بزنم! شاید باز وبلاگتون رو شروع کردین به نوشتن ! معذرت که یکم نوشته هام حالت گفتاری دارن و انتقاد گونن !!! قصد جسارت ندارم
در مورد این نوشته که "این دانشجویان بعد از پایان ترم اصلا استاد را تحویل نمی گیرند!!" شما به عنوان بزرگتر بنده روزی دانشجوی این مرزوبوم بودین !!! یادتون میاد که وقتی استادی رابطه ای صمیمانه با شاگرداش داره هر چند در مدت کم تو دل آدم میشینه حتی اگه تو همون درس رد شده باشه !!! و بالعکس وقتی استادی نسبت به دانشجو هاش رابطه ای سرد داشته باشه ....
اینو در نظر بگیرین دانشجویی ترم اول وقتی وارد دانشگاه ارومیه میشه وقتی بهش میگن استاد ریاضیت کیه ؟ بگه دکتر غلامی یه جور نا امیدش کنن که از درس خوندن دست بکشه !!! انتظار رابطه ای خوب پس از پایان ترم از جانب اون دانشجو رو دارین ؟ وقتی من درس بخونم یا نخونم استاد نمره کم میده یا سوالش سخته چرا زحمت بکشم ؟!
یادمه تو کلاس ما گفتین میخوایم سطحتون رو ببریم بالا مثل دانشگاه شریف !!!
من یکی از دوستام شریف درس می خونه ، سوال ترم اول ریاضی 1 رو بهش دادم به من گفت ... اینا چین ؟!!!! ما اینارو نخوندیم!!!!! ولی شما اینو در نظر نمیگیرین که معدل من در عددی کمتر از 1 ضرب میشه و با دانشجوی شریفی که معدلش در عددی بالای 1 ضرب میشه چون دانشگاه مادره و متاسفانه اکنون وضعیت تحصیلی ما بگونه ای هست که شرط اول نمرست نه سطح سواد !
ببخشین سرتون رو درد آوردم ، ای کاش همه ی استادا یه همچین جایی برای درد ودل داشتن ! البته ببخشید موضوعات بحثم متفاوت از همه ...
همه این مطالب یه لحظه به ذهنم خطور کردن که گفتنشون خالی از لطف نبود !!!!!
این هم برای شما به پاس زحماتتون

به پسرم طوری درس بدهید ...

بچه ی من خیلی زحمت کشیده نمی دونم چرا نمره ی کمی گرفته، حالا شما بزرگواری کنید، همه چیز دست شماست، چیزی که از شما کم نمی شه، بالاخره باید با هم مدارا کنیم، ایشالا یه روز تلافی کنیم، من خودم هم تحصیل کرده ام،...
همه ی اینها بخشی از خواسته های برخی از والدین عزیز، البته بعد از امتحان، است. این والدین شاید تنها چیزی که از دانشگاه انتظار ندارند ایجاد و پرورش صفات عالیه ی انسانی در فرزندانشان است.

اما ببینیم آبراهم لینکلن، شانزدهمین رئیس جمهور آمریکا، از معلم فرزندش چه انتظاری دارد و آلبرت اینشتین، فیزیکدان معروف، چه توصیه هایی به معلم و  دانش آموز دارد.

 
به پسرم طوری درس بدهید که بداند اگر چه همه مردم عادل و صادق نیستند ، اما به ازای هر شیاد ، انسان صدیقی هم وجود دارد . همین طور به او بگویید به ازای هر سیاستمدار خودخواه ، رهبر جوانمردی هم یافت می شود و در ازای هر دشمن دوستی هم هست .

به او بیاموزید که اگر با کار و زحمت یک دلار بدست آورد بهتر از آن است که پنج دلار از روی زمین پیدا کند .
به او بیاموزید که از شکست پند بگیرد و از پیروز شدن لذت ببرد .
او را از غبطه خوردن بر حذر دارید .
به او نقش و تاثیر مهم خندیدن را یاد آور شوید .
اگر می توانید به او نقش موثر کتاب در زندگی را آموزش دهید .
به او بگویید تعمق کند ، بگویید به پرندگان در حال پرواز ، به گل های درون باغچه ، و به زنبور هایی که در هوا پرواز می کنند دقیق شود .
به پسرم بیاموزید اگر مردود شود بهتر است تا با تقلب قبول شود .
به پسرم بیاموزید که با افراد ملایم ، ملایم و با گردنکش ها ، گردنکش برخورد کند .
به او بگویید به عقایدش ایمان داشته باشد حتی اگر همه بر خلاف او حرف بزنند .
به پسرم یاد بدهید که همه حرف ها را بشنود و سخنی را که به نظرش درست می رسد انتخاب کند .
ارزش های زندگی را به پسرم یاد بدهید .
اگر می توانید به پسرم یاد بدهید در اوج اندوه تبسم کند .
به او بیاموزید که از اشک ریختن خجالت نکشد .
به او بیاموزید که می تواند برای فکر و شعورش بهایی تعیین کند ، اما قیمت گذاری برای دل بی معناست .
به او بگویید که تسلیم هیاهو نشود و اگر خود را بر حق می داند پای سخنش بایستد و با تمام قوا بجنگد .
در کار آموزش با پسرم ملایمت به خرج دهید اما از او یک نازپرورده نسازید . بگذارید که او شجاع باشد .
به او بیاموزد که به مردم اعتقاد داشته باشد .
شاید این ها که گفتم توقع زیادی باشد اما ببینید چه می توانید بکنید .

بزرگترین هنر معلم، بر انگیختن روح فعالیت در جهان به خاطر ابدع علم و تحصیل علوم است.

فرزندان عزیزم، به خاطر داشته باشید که هر چه در مدارس خود یاد می گیرید نتیجه ی کار نسل های بی شماری است، که در اثر کوشش آرزومندانه ی همه ی مردم جهان به ثمر رسیده، و سپرده ای است دست شما، از آن استفاده ببرید و به آن بیافزائید تا روزی که آن را با کمال امانت و وفاداری به فرزندتان بسپارید.

ما موجودات فانی، از مواد ابدی و پایدار آفرینش، علی رغم عمر کوتاه خودمان، ارزشهایی می آفرینیم که می توانند عمر جاوید داشته باشند.